Jim Wake & Sleepwalker is een ervaring die niet makkelijk te omschrijven is, net zoals de muzikale tradities in blues, rock ’n’ roll, en rhythm & blues waaruit de band haar inspiratie haalt. Het is muziek die swingt en rockt; dreunt, kreunt en schreeuwt en plotseling een draai kan maken in een melancholieke, nostalgische, misschien wel sentimentele richting. De liedjes onthullen de eigenaardigheden, observaties en milde obsessies van mannen, die onder andere omstandigheden zouden kunnen doorgaan voor normale, goed aangepaste volwassenen. Liedjes die de draak steken met alles en vooral met iedereen die zichzelf te serieus neemt. Liedjes van mannen die kunnen lachen om het absurde in hun eigen bestaan en niet bang zijn zichzelf met hun quasi-wijsheden op het podium te kijk zetten. Liedjes die bespotten en provoceren, schelden en moraliseren. Satirische, ironische, sarcastische nummers; liedjes over liefde en verraad, winst en verlies, dood en bedrog.
Jim Wake & Sleepwalker vormen - ondanks de dikwijls veronderstelde onmogelijkheid - het levende bewijs van een succesvolle overbrugging van de transatlantische kloof. Zanger Jim Wake groeide op in Niagara Falls, New York, en woont sinds 1992 in Nederland.(Tot op heden is hij erin geslaagd zijn Amerikaanse burgerrechten te behouden.) Daar heeft hij zijn Nederlandse collega’s Ruud Fransen (bas), Arnoud van Buuren (toetsen), Egbert Kemner (gitaar en saxofoon) en Eelco Flapper (drums) leren kennen. Tot ieders verbazing bleek deze combinatie vanaf het begin goed te werken en tegen alle verwachtingen in is dat – veertien jaar na dato – nog steeds het geval.
Jim Wake’s ongepolijste gegrom staat in een traditie die via Tom Waits en Dr. John teruggaat op Howlin’ Wolf en Louis Armstrong. Kemner’s gitaar kan gemeen en puntig klinken als scherven van een gebroken fles, maar ook glad en verradelijk als zwart ijs. Het ene moment hamert Van Buuren als een bezetene op zijn piano alsof hij de jaren vijftig wil doen herleven; het volgende moment streelt hij zijn toetsen alsof hij zijn hele leven heeft doorgebracht in New Orleans, om daarna cajun- en tejanoklanken uit zijn accordeon te persen. Ruud Fransen en Eelco Flapper proberen deze onhandelbare collega’s ritmische discipline op te leggen en in het juiste spoor te houden.
De twee cd’s die Jim Wake & Sleepwalker in de loop der jaren uitbrachten kregen een warm onthaal van recensenten en enthousiaste reacties van hun fans in het hele land. Het repertoire van sexy shuffles, blauwe liefdesliedjes, uitbundige rock, weerbarstige country-deuntjes en andere artikelen uit hun muzikale rariteitenkabinet blijft maar groeien. Intussen blijven bluesliefhebbers en kroegtijgers binnenstrompelen in dubieuze, soms afgelegen café’s in de kleine dorpen en grote steden waar Sleepwalker speelt, om aan het eind van de avond ‘More, more, more!!’ te schreeuwen. Website
Namens de hele band, veel dank voor je gastvrijheid en de gelegenheid
in De Witte Bal te spelen. Ondanks een lange reis en bescheiden
publiek (dat is zeker geen kritiek, het was stil overal), hebben wij
erg veel genoten van de avond. Nooit zo gastvrij ontvangen en
behandeld, fantastisch geluid, zelfs goed CD verkoop! En dan ook
lekker gegeten.
Ik hoop dat jij het ook goed vond en dat we kunnen het weer doen
volgend jaar (voorjaar, misschien?).
Reacties
Namens de hele band, veel dank voor je gastvrijheid en de gelegenheid
in De Witte Bal te spelen. Ondanks een lange reis en bescheiden
publiek (dat is zeker geen kritiek, het was stil overal), hebben wij
erg veel genoten van de avond. Nooit zo gastvrij ontvangen en
behandeld, fantastisch geluid, zelfs goed CD verkoop! En dan ook
lekker gegeten.
Ik hoop dat jij het ook goed vond en dat we kunnen het weer doen
volgend jaar (voorjaar, misschien?).
Groeten van the boys,
Jim