Gigs kalender
Witte Bal Live!
Kenny Neal, Little Junior Cruddup, Nikki, others
Rod Picott :: Girl From Arkansas
The Wubbos :: Awakening of Mind
Ian Parker :: Love So Cold
Brendan Croker :: My Government
Translate
| The Duke Robillard band - zondag 7 maart (18:00 uur) | | Afdrukken | |
| Geschreven door Rob |
| zondag 07 maart 2010 00:00 |
 Tot 1979 blijft hij bij de groep, die zijn tijd ver vooruit is met de swing bluesvorm zoals ze die creëert. Na zijn vertrek richt hij een eigen band op: The Pleasure Kings. Ook werkt hij samen met rockabillyster Robert Gordon en maakt hij twee platen met The Legendary Blues Band (met voormalige leden van de Muddy Water’s Band) en vervangt hij in 1990 Jimmy Vaughan bij The Fabulous Thunderbirds. In 1993 wordt hij gecontracteerd door het Canadese Stony Plain label, dat in Europa vertegenwoordigd wordt door de Franse platenmaatschappij Dixiefrog. Twee jaren achter elkaar (2000 en 2001) de W.C. Handy Award die hem als 'Best Blues Guitarist' benoemt. Robillard is een heuse ijzersmid. Momenteel wordt hij namelijk als autoriteit op het volledige rootsgebied gezien, en dat is nogal breed. Vandaar dat kort na het opmerkelijk sterke "Living With The Blues" van begin 2002 en de uitstekende duoplaat met legende Herb Ellis, "Conversations In Swing Guitar" (1999), het album "Exalted Lover" (2003) het licht zag, waarin we Duke meer in zijn rol als songwriter horen, waarbij wel geboogd wordt op zijn beheersing van de eerder beoefende stijlen op zijn instrument, maar dan wel 'In Dienst Van Het Liedje'. Met het album "Blue Mood" (2004) biedt hij ons weer blues in de beste Duke-traditie. Dat wil zeggen: blues vermengt met jazz en rock & roll en kompleet met blazers. Niet een ingewikkeld jazzy blues album, maar een herkenbaar recht tot recht aan de witte blues verwant album. Duke noemt T. Bone Walker "The Father Of The Blues Guitar" en vond het derhalve ook logisch dat hij ooit een tribute ging opnemen, en had toevallig toen een dusdanig goede band om zich heen verzameld. Enkele blazers erbij, en inderdaad wordt het geluid van T-Bone ernstig eng benaderd op "Blue Mood". En zo verzint Robillard dus steeds weer iets nieuws wat ons blijft verbazen over zijn geweldige heer-in-het- verkeer blues waarin hij zich nu eenmaal gespecialiseerd heeft tot in het absurde. Het volgende album in Duke's carrière is "Guitar Groove-A-Rama", dat een bepaald niet misselijke staalkaart van zijn inspiratiebronnen weergeeft. Het laatste nummer op deze plaat, "Blues-A-Rama", is meer een grande finale, een auditieve geschiedenisles van een flink kwartier dat, toegegeven, eerder is gedaan door geestverwante idioten, maar, stuiterend tussen achteloze patserigheid en toch ook een tegenwoordig ongekende know-how een gekmakende virtuositeit verraden, die hem op volstrekt eenzame hoogte plaatst, pal naast diezelfde, veelal overleden, daarin opgesomde reuzen, in volgorde van opkomst: Muddy, Jimmy Rogers, Guitar Slim, Johnny Guitar Watson, T-Bone Walker, Lowell Fulson, BB King, Gatemouth Brown, Freddie King, Albert King, Buddy Guy en Albert Collins. Deze track vinden we nu ook in de volle lengte terug op "Duke's Box", een drieling die het beste van deze artiest verzamelt over de afgelopen twintig jaar. Een bijna vier uur durend overzicht dat duidelijk maakt, dat Robillard steeds voor de nodige variatie weet te zorgen, want in deze verzamelaar treft u stijlen zoals jazz, country, rock 'n' roll, blues en rhythm & blues, dewelke hij zijn hele loopbaan gespeeld heeft. Wat extra interessant is dat er een aantal bonustracks zijn bijgevoegd die nooit eerder zijn uitgebracht, waaronder "The return Of Dukes Mood" uit de 'Groove-A-Rama' sessies en een versie van Amy Winehouse's "Rehab" dat eerder enkel digitaal te downloaden was. Robillard heeft met bijna iedereen samen gespeeld, maar bij een optreden van zangeres Sunny Crownover zag hij plots een kans die ene nog onvervulde wens te vervullen. Al jaren speelde Duke namelijk met het idee om het tijdperk der grote zangeressen te doen herleven. Dan hebben we het over de jaren ‘30 en ‘40, toen zangeressen als Ivie Anderson, Helen Humes en Billie Holiday de hitparade regeerden. In Sunny hoorde Duke direct de kwaliteiten die essentieel zijn om z’n project te doen slagen. Hij verzamelde een groepje topmuzikanten, en maakte een prachtig album, dat je meevoert naar een ander tijdperk, met een greep uit het beste materiaal dat het American Songbook heeft opgeleverd. Het dit jaar verschenen "Introducing Sunny & Her Joy Boys" is dan ook een juweel van een plaat, waarvan hier op CD2 de songs "I got It bad(And It Aint Good)" en "Undecided" te horen zijn. De volle luisterbeurt van deze drie schijven hoeft dan ook geen verveling op te leveren. "Stomp the Blues Tonight!" is de naam van zijn nieuwe meesterwerk, en natuurlijk kijken we hier al naar uit, want deze nieuwe plaat zal reeds in juni verschijnen.
|
| Laatste aanpassing op maandag 15 februari 2010 21:27 |
Reacties