Gigs kalender
Witte Bal Live!
Kenny Neal, Little Junior Cruddup, Nikki, others
Rod Picott :: Girl From Arkansas
The Wubbos :: Awakening of Mind
Ian Parker :: Love So Cold
Brendan Croker :: My Government
Translate
| The Wildcards - zondag 28 februari (18.00 uur) | | Afdrukken | |
| Geschreven door Rob |
| zondag 28 februari 2010 00:00 |
 Dat deze vier muzikanten niet hebben stilgezeten sinds het startschot van The Wildcards kan gestaafd worden aan de hand van twee uitstekende cd’s, een Europese tournee met de erg betreurde Gary Primich en een naar huidige normen goed gevulde agenda. Een geluk bij een ongeluk, de teloorgang van de The Nightporters in 2002 zorgde voor het ontstaan van dit uitzonderlijk goed spelende kwartet. Inmiddels beschikken ze over een behoorlijk ruim repertoire, klaarblijkelijk omvangrijk genoeg om een optreden van twee keer elf nummers te presenteren, bisnummers niet inbegrepen. Veel van de in Nekkersdal gespeelde nummers vind je niet terug op één van de cd’s, wat betekent dat ze blijvend evolueren. Dat ze voor een derde keer op evenveel jaar deze zaal aandoen, heeft meer te maken met de voeling van de organisator voor kwaliteit dan het kiezen voor de weg van de minste weerstand. En die kwaliteit kregen we rijkelijk te zien, de liedjes volgden elkaar op in een hels tempo, weinig of geen adempauzes, maar ook heel schaars in de verbale omgang met het publiek. Vince legt immens veel expressie in zowel de zang als het gitaarspel, soms lijkt het wel alsof hij wil de ziel uit zijn lijf schreeuwen. En met een gitaar kan hij verdomd goed overweg, met plectrum als zonder, het zit steeds goed. Hetzelfde geldt ook voor Martin Vowles. Beiden hanteren dit instrument als was het een verlengstuk van hun lichaam. Zowel de eerste als de tweede set bevat een variatie aan stijlen, wat ertoe leidt dat het publiek geen seconde verveling ervaart. De openers ‘Angeline’, ‘Big Boy’ en ‘Ain’t That Fine’ worden er in één adem doorgejaagd. Daarna twee sterke nummers uit hun recentste cd ‘Raising Hell’: ‘Drunk’ gevolgd door het door Gary Primich gecomponeerde ‘Hoodoo Preacher’. Het was uitkijken naar het tweede deel, konden ze zichzelf nog overtreffen? Antwoord op deze vraag is onomwonden bevestigend. Eindigde het eerste deel nog betrekkelijk rustig, het afsluitende deel van dit concert was van een zo licht ontvlambare materie dat het niet anders kon dan ontploffen. Na ‘Hell’ breekt de hel onhoudbaar los, Caravan’ (Duke Ellington), ‘Fool’s Advice’, ‘I’m On Fire’ en ‘St James Infirmary’ vormen een groots orgelpunt van een meer als geslaagd concert. Zowel Vince als Martin en Al (Wallis) bevinden zich ergens bovenop een tafel, terwijl Kevin (Crowe) achter zijn drumstel onverstoord het strakke ritme bleef aangeven. Dat deze groep tot tweemaal toe werd teruggeroepen spreekt voor zich. Net enkel goed, maar meesterlijk! The Wildcards staan op punt, een doorbraak lijkt me gerechtvaardigd. Dergelijke groep verdient meer dan enkel het zout op de aardappelen! |
| Laatste aanpassing op maandag 15 februari 2010 21:11 |
Reacties